தமிழன் என்று சொல்லடா – நாமக்கல் கவிஞர் பிறந்தநாள் இன்று

நாமக்கல் கவிஞர்
வெ.இராமலிங்கனார் பிறந்த நாள்
19.10.1888

“தமிழன் என்று சொல்லடா
தலைநிமிர்ந்து நில்லடா”

மேற் கண்ட பாடல்வரிகளை அண்மையில் மெரினாவில் நடந்த சல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தில் இலட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் எழுச்சியோடு முழங்கியதை நாம் அறிவோம்.

இந்தப் பாடல் வரிகளுக்குச் சொந்தக்காரர் நாமக்கல் கவிஞர் என்று அன்போடு அழைக்கப்படும் வெ.இராமலிங்கம் ஆவார்.

இவர் சேலம் மாவட்டம் மோகனூர் என்னும் சிற்றூரில் 19.10.1888ஆம் ஆண்டு வெங்கட்ராமன்- அம்மணியம்மாள் இணையருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். பெற்றோருக்கு ஆறு பெண் குழந்தைகள். ஆண் குழந்தை வேண்டி நாவலடிக் கருப்பணசாமியை தாயார் வேண்டிக் கொண்டதால் இவருக்கு முதலில் கருப்பணன் என்று பெயரிடப்பட்டது. பிறகு தந்தையார் இராமலிங்கம் என்று பெயரிட்டு அழைக்கவே, அப்பெயரே நாளடைவில் நிலை பெற்றது.

இராமலிங்கனார் தொடக்கக் கல்வியை பழனி வாத்தியார் என்பவரிடமிருந்து தொடங்கினார். பின்னர் நாமக்கல் நம்மாழ்வார் பள்ளியில் சேர்ந்தார். இவரின் தந்தையார் காவல்துறையில் ஏட்டாக பணியாற்றி வந்த நிலையில், கோயமுத்தூருக்கு இடம் மாற்றலானார். இராமலிங்கனார் அங்குள்ள பள்ளி ஒன்றில் சேர்ந்து உயர்கல்வியைத் தொடர்ந்தார்.

இராமலிங்கனாருக்கு தொடக்கக்கல்வி முதலே கணிதம் என்றாலே ஒவ்வாத ஒன்றாகும். ஆனால் ஓவியம் வரைவதில் மிகுந்த கெட்டிக்காரர். எழுதும் சிலேட்டுப் பலகையில் படம் வரைந்து தமது கலைத்திறனை வெளிப்படுத்திய போதெல்லாம் ஆசிரியர்கள் எவரும் ஊக்கப்படுத்த மறுத்தனர். மாறாக, பிரம்படி கொடுத்து தண்டனை வழங்கினர்.

இராமலிங்கனார் கல்லூரியில் அடியெடுத்து வைத்த போதுதான் அவர் வரைந்த ஓவியங்களுக்கு மரியாதை ஏற்பட்டது. E.H.எல்லியட் என்பவர் கல்லூரித் தலைவராக இருந்த போது, அவரின் ஓவியத்தை அவருக்குத் தெரியாமலேயே பாடம் நடத்தும் வகுப்பில் வரைந்து தந்தார். அதைக் கண்ட எல்லியட் மகிழ்ச்சி அடைந்து உடனடியாக தம் சட்டைப் பையிலிருந்த தங்கக் குழாயும் மூடியும் உள்ள பென்சிலை பரிசாகத் தந்து பாராட்டினார்.

1908இல் திருச்சிராப்பள்ளியில் உள்ள எஸ்.பி.ஜி. கல்லூரியில் (பிஷப் ஹெபர் கல்லூரி) எஃப்.ஏ. (F.A.) படித்து வந்தார். அக்காலத்தில் பட்டப்படிப்புக்கு முன்னால் இருந்த இரண்டாண்டு பாடத் திட்டத்திற்கு எஃப்.ஏ. என்று பெயராகும். அப்போது அவருக்குத் தீராத காதுவலி ஏற்பட்டது. அன்றைக்கு புகழ்பெற்ற மருத்துவர் டி.எம்.நாயர் (நீதிக்கட்சித் தலைவர்களில் ஒருவர்) அவர்கள் சிகிச்சை செய்தும் கூட பலனளிக்காமல் செவித்திறனை இழந்தார்.

இவரின் தந்தையார் காவல்துறைப் பணியில் தன்னைப் போலவே மகனும் சேர விருப்பப்பட்டார். அத்துறையில் சேர இராமலிங்கனார் விரும்ப வில்லை. பிறகு தந்தையாரின் சிபாரிசு பெயரில் நாமக்கல் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் பணி புரிந்தார். அவர் ஓவியம் வரைவதிலே மனநாட்டமுடையவராக விளங்கிய காரணத்தால் அங்கு பணியாற்ற முடியாமல் வெளியேறினார்.

பின்னர் அவருக்கு நாமக்கல் தொடக்க நிலைப்பள்ளியில் ஆசிரியர் பணி கிடைத்தது. அப்போது இராமலிங்கனார் பிரித்தானியரை எதிர்த்து வந்த திலகரை ஆதரித்துப் பேசி வந்தார். இது அங்குள்ள தலைமையாசிரியருக்குப் பிடிக்காமல் போகவே அங்கிருந்தும் விலகினார்.

இராமலிங்கனாரின் சிந்தனையோட்டம் முழுவதும் ஓவியத்தையே நாடி நின்றதால், இவரின் நண்பரான ஶ்ரீநாகராஜ ஐயங்கார் என்பவர் ஓவியத் திறமையை தொழிலாக மாற்றினால் புகழ் பெற்று முன்னேறி விடலாமென ஆலோசனை கூறினார்.

1910இல் முதன் முதலாக இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் படத்தை பெரிதாக வரைந்து பாராட்டைப் பெற்றார். அதனைத் தொடர்ந்து பொது இடங்களில் வைப்பதற்கு விவேகானந்தர், திலகர், அரவிந்த் கோஷ், லஜபதிராய் ஆகியோரின் படங்களையும் வரைந்து தந்ததால் இவரின் புகழ் தமிழ்நாடெங்கும் பரவியது. குறிப்பாக, செட்டிநாட்டில் இவர் வரையும் ஓவியங்களுக்கு தனிமரியாதை ஏற்பட்டது.

1912இல் தமிழறிஞர் பா.வே.மாணிக்கம் நாயக்கர் அவர்களின் அழைப்பின் பேரில் தில்லிக்குச் சென்றார். அங்கு ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரின் ஓவியத்தை வரைந்து பரிசாக அளித்தார். அதைக் கண்டு மகிழ்ந்த மன்னர் குடும்பத்தினர் தங்கப் பதக்கம் அணிவித்து சிறப்பித்தனர்.

இராமலிங்கனார் ஓவியத்தொழிலில் நல்ல வருமானம் ஈட்டிய போதும், அவரது மனம் இந்திய விடுதலைக்கான அரசியலை நோக்கியே பயணித்தது. அதனோடு கவி புனையும் ஆற்றலும் கைவரப்பெற்றதால் ஓவியத் தொழிலை விட்டு வெளியேறும் நிலை உருவானது.

சிறுவயதில், தெருக்கூத்துகளில் பாடப்படும் பாட்டுக்களைக் கேட்டே கவிபாடும் திறனை வளர்த்து வந்தவர் இராமலிங்கனார். அவர் தொடக்கத்தில் புகழ் பெற்ற நாடகக் நடிகர் எஸ்.ஜி. கிட்டப்பா நாடகக்குழுவிற்கும், ஒளவை சண்முகம் சிறுவர் நாடகக்குழுவிற்கும் ஏராளமான பாடல்களை எழுதி வந்தார். அப்போது மகாகவி பாரதியாரின் பாடல்கள் மீது தீராக் காதல் பிறந்தது.

1920இல் பாரதியாரின் குடும்ப நண்பர் வேங்கட கிருஷ்ண ஐயர் தொடர்பு கிடைத்தது. அவரோடு சேர்ந்து கானாடுகாத்தானில் பாரதியாரைச் சந்தித்தார். அப்போது, பாட்டுப்பாடும் படி வேண்டிய பாரதியாரிடம்,

“தம்மரசைப் பிறர் ஆளவிட்டுவிட்டுத்
தாம்வணங்கிக் கைகட்டி நின்ற பேரும்”

என்று பாடிக் காட்டினார். பாரதியாரும் ”பலே, பாண்டியா! பிள்ளை நீர் ஒரு புலவன், ஐயமில்லை” என்று கவிஞரைப் பாராட்டினார்.

1920களில், திலகருக்குப்பின் காந்தியின் சகாப்தம் உருவானபோது பாரதியார் உயிரோடு இல்லை. அவர் இல்லாத வெற்றிடத்தை இராமலிங்கனார் நிரப்பிவிட்டதாக காங்கிரசுக் கட்சியில் பலரும் பேசத் தொடங்கினார். அதற்கு முன்னோட்ட நிகழ்வாக காந்தியார் தொடங்கிய உப்புச்சத்தியாகிரகப் போராட்ட நிகழ்வு அமைந்தது.

1930இல் தமிழ்நாட்டில் இராசாசி தலைமையில் வேதாரண்யம் நோக்கி நடைப்பயணம் புறப்பட்ட போது, இராமலிங்கனார் தொண்டர்கள் பாடுவதற்கென்று,

“கத்தியின்றி ரத்தமின்றி
யுத்தமொன்று வருகுது
சத்தியத்தின் நித்தியத்தை
நம்பும் யாரும் சேருவீர்”

என்று பாடல் எழுதித் தந்தார். அந்தப் பாடலானது காங்கிரசுத் தொண்டர்களிடையே வேதமந்திரப் பாடலாக உருவெடுத்தது. அதைக்கண்டு வியந்த இராசாசி ” திலகர் விதைத்த வித்து பாரதியாக முளைத்தது, காந்தி தூவிய விதை நாமக்கல் கவிஞராக வளர்ந்தது” என்றார்.

காந்தியத் திட்டங்களான தீண்டாமை விலக்கு, மதுவிலக்கு, கதர் அபிவிருத்தி, கைத் தொழில் வளர்ச்சி, தாய்மொழி கற்றல் ஆகியவைப் பற்றி அவர் எழுதிய பாடல்கள் காங்கிரசு மேடைதோறும் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

1931இல் உப்புச்சத்தியாக்கிரகத்தில் இராமலிங்கனாரும் கைது செய்யப்பட்டு ஓராண்டு சிறைவாசம் அனுபவித்தார். அங்குதான் தமிழியச் சிந்தனைகளும் அவரின்பால் ஊற்றெடுத்துப் பீறிட்டன. அப்போது சிறைக்கைதிகளுக்கு திருக்குறள் பாடம் நடத்தத் தவறுவதில்லை.

மதுரைச் சிறையிலிருந்தபோது திருக்குறளைப்பற்றிய வெவ்வேறு உரைகளை வாங்கிப்படித்தார். அதில் பரிமேலழகர் உரையும் ஒன்று. அதன் கருத்தோடு ஒன்றிப்போக முடியாததால் புதிதாக திருக்குறள் உரை எழுதினார். தற்போது அதிகமாக விற்பனையாகும் திருக்குறள் உரைகளில் இராமலிங்கனாரின் உரையே முதன்மைப் பெற்றுத் திகழ்வது கண்கூடு.

இந்திய விடுதலையை முதன்மை நோக்கமாக அவர் கொண்டிருந்த போதிலும் அதில், “தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” உரிமை படைத்தது என்ற பார்வை அவர்க்கு இருந்தது. இதனை கீழ்க்கண்ட பாடல்வரியானது தெளிவு படுத்தும்.

“முத்தமிழ் நாடென்றன் முன்னையர் நாடு
முற்றிலும் சொந்தம் எனக்கெனப்பாடு”

இந்திய விடுதலைக்குப் பிறகு திராவிட இயக்கம் வளர்ந்து வந்த திரைத்துறையை பயன்படுத்தி திராவிடநாடு புகழ்பரப்பும் பாடல்களைப் பரப்பி வந்தது. அதே காலகட்டத்தில் இராமலிங்கனாரின் தமிழ்நாடு, தமிழர் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் பாடல்களும் வெளிவந்தன.

1954இல் இராமலிங்கனார் எழுதிய “மலைக்கள்ளன்” புதினக்கதை திரைப்படமாக வெளிவந்தது. அந்தத் திரைப்படம் வசூலில் மிகப்பெரும் சாதனைப் படைத்ததோடு குடியரசுத் தலைவர் விருதும் பெற்றது. அத்திரைப்படத்தில்,

“தமிழன் என்றொரு இனமுண்டு
தனியே அவர்க்கொரு குணமுண்டு;
அமிழ்தம் அவனது மொழியாகும்
அன்பே அவனுடை வழியாகும்”

என்ற பாடலை உச்சரிக்காத உதடுகளே இல்லையென்று கூறலாம்.

அதே போல், 1960இல் வெளிவந்த “கடவுளின் குழந்தை” திரைப்படத்தில் ,

“தமிழன் என்று சொல்லடா!
தலை நிமிர்ந்து நில்லடா!,

பாடலும்,

“இளந்தமிழா! உன்னைக் காண
இன்பம் பெருகுது!
இதுவரைக்கும் எனக்கிருந்த
துன்பம் குறையுது”

பாடலும், தமிழின எழுச்சியை வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்தது. இத்திரைப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் சின்ன அண்ணாமலை. இவர் ம.பொ.சி.யின் தமிழரசுக் கழகத்தில் பணியாற்றி வந்தவர். இவர்தான் “தமிழ்ப்பண்ணை” புத்தக நிலையம் அமைத்து இராமலிங்கனாரின் பாடல்களைத் தொகுத்து வெளியிட்டவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இராமலிங்கனாருக்கு இந்திமொழிப் பற்றிய பார்வையில் சிறிது குறைபாடு உண்டு. “எந்த மொழி வந்திடினும் தமிழ்மொழியை என்ன செய்யும்? என்று வினா எழுப்புகிறார். தமிழ் ஆற்றலுடையது தான். ஆனால் அதிகாரத் திணிப்பு மொழியாக இந்தி இருக்கும் போது தமிழ் எங்ஙனம் உயர்வு பெற முடியும்.

இலக்கியம், வரலாறு, மொழிபெயர்ப்பு, புதினம், கவிதைகள், ஆகிய பல்வேறு துறைகளில் ஆற்றல்மிக்க படைப்புகளை உருவாக்கித் தந்தவர் இராமலிங்கனார்.
அவர் எழுதிய நூல்கள் பின்வருமாறு:

தேசபக்திப் பாடல்கள்,பிரார்த்தனை, தமிழன் இதயம், காந்தி அஞ்சலி, சங்கொலி, கவிதாஞ்சலி, மலர்ந்த பூக்கள், தமிழ்மணம், தமிழ்த்தேன், நாமக்கல் கவிஞர் பாடல்கள், அவனும் அவளும், தமிழ்மொழியும் தமிழரசும், இசைத்தமிழ், கவிஞன் குரல், ஆரியராவது திராவிடராவது, திருக்குறளும் பரி மேலழகரும், மலைக்கள்ளன், தாமரைக்கண்ணி, கற்பகவல்லி. மரகதவல்லி, காதல் திருமணம், மாமன் மகள்.

இராமலிங்கனாரின் இலக்கியப்பணியை போற்றும் வகையில் பணமுடிப்பும், பதவியும் அவரைத் தேடி வந்தன. 1945இல் பத்தாயிரம் ரூபாய் பணமுடிப்பு பெற்ற கலைஞன் இவர் ஒருவரே. 1949இல் முதல் அரசவைக் கவிஞராகவும், 1954இல் சாகித்திய அகாதமி குழு உறுப்பினராகவும், 1956இல் சட்ட மேலவை உறுப்பினராகவும் பதவி வகித்தார்.

தனக்கு ஒரு நீதி, பிறருக்கு ஒரு தன்மை என்பதைத் தமிழன் இலக்கியம் வெறுக்கும் என்று எழுதிவந்த இராமலிங்கனாரின் கைவிரல்கள் 24.8.1972இல் எழுதுவதை நிறுத்திக் கொண்டன.

– கதிர்நிலவன்

Leave a Response